Ik ben Ronnie Helder, en ik woon en werk na veel omzwervingen in Haarlem, de stad waar ik in 1948 ook geboren ben.
Na mijn afstuderen in 1981 in textiele werkvormen en tekenen aan de lerarenopleiding d'Witte Lelie te Amsterdam, was schilderen aanvankelijk nog noodgedwongen een deeltijdcarrière. Maar dat veranderde drastisch toen ik in 1992 mijn eerste atelier kreeg, en besloot het schilderen voortaan centraal te stellen en er mijn beroep van te maken. Mijn huidige atelier bevindt zich in het voormalig belastingkantoor aan de Surinameweg te Haarlem.
Sindsdien probeer ik waar mogelijk ook deel te nemen aan de locale culturele activiteiten die Haarlem rijk is. Dat houdt in dat ik naast eigen exposities participeer in de gezamenlijke open atelierdagen en in activiteiten vanuit mijn lidmaatschap van de Haarlemse kunstenaarsvereniging KZOD.
En naast exposities in de regio is er natuurlijk onze Franse zusterstad Angers, waar mijn werk inmiddels alweer twee keer te bezichtigen is geweest.
Na het schilderen enige jaren gecombineerd te hebben met docentschappen creatieve vorming op een basisschool en schilderen voor verstandelijk gehandicapten op de Volksuniversiteit, richt ik mij nu vooral op vrij schilderwerk en op portret, groeps-lessen en workshops.
Mijn huidige werk betreft vooral stillevens, atelierstukken en landschappen, voornamelijk in olieverf op doek. Het is figuratief van aard met een impressionistische toets die soms naar abstractie neigt.
Nu zou ik allerlei cultureel correcte argumenten kunnen opvoeren waarom ik mij met schilderen bezighoud, maar de waarheid is dat ik eenvoudig niets liever doe dan met verf in de weer te zijn, dus met licht, kleur en materie.
Hoewel daarmee het schilderen zichzelf legitimeert, kent mijn werk natuurlijk ook een onderliggende gelaagdheid. Ik zoek mijn onderwerp in enkelvoudige motieven die mij dwingen de compositie puur schilderend tot een oplossing te brengen. Het bouwen van de compositie is daarbij slechts techniek, waar schilderen voor mij een haast meditatieve waarde heeft. Zo schep ik binnen traditionele roots de omgeving die mijn diepste emoties boven brengt, liever dan mij te conformeren aan een abstract idee of aan een engagement.
Zoek in mijn werk dus niet naar de verbindende gedachte, maar probeer de emotie te lezen.
